HER ZAMANKİ GİBİLİK ANITI


şimdi ben ne desem yalan olucak. sussam eksik olucak bir şeyler söyle bana, bir şeyler söyle ki ne yapmam gerektiğini bileyim ben hâlâ bilmediğim insanlar arasında ikilemlerle onlara benzemekteyim beni tanımak güç olucak çok söyledim yine söylerim bir insan gelir her şey değişir bir insan gider her şeye baştan başlanılır kalmışsa eğer kendinden küçük kıvılcımlar dahi rahatsız etmemek suretiyle bastırılır ama sen benden rahatsız olma çünkü bastırmaya yetecek bir şey kalmadı içimde neyim var neyim yoksa bağışladım sen de beni bağışla. son olsun istedim, ama son olmayacak gibi bir zamanlar kendimi kabuğunda bir inci gibi tanımlardım benden bu kadar vardır dünyaya ancak bu kadar yetiyorum sanırdım yanıldım iki türlü yalnızlıkla tanıştım ikisi ayrı, apayrı birine hiç ayak uyduramadım ve ben bu ne idüğü belirsiz yalnızlığı yazarım sandım şimdiye dek yaşamamışlığımdan bir şey kaybetmem sandım, yanlıştım insan özlenilmez, saklanılırdı. kitaplar arasında fotoğraf saklambaçları filan bazen doksan üçüncü sayfada, bazen de yüz kırk altıncıda. insan insana küsmezdi, sen de küsme bana. hem ne çok çabaladım ben adınla seslenmek için sana alt tarafı dört, dört harftir de ben yine de koyamam ismini öylesine bir dizeye yanlarından geçemem işte çekingenliğimden daha çok yazmamayı yakıştırırdım kendime konuşma derdim böylesini daha iyi gördüğümden ama sessizlik kurmayı beceremedim bir kere olsun, yalnız bir kereliğine sesini çıkaran olmak istedim. yine de benden olmuyor güzelim ben sevginin kollarına “belki bir ihtimal” diyerekten gelmiştim olmayan sevginin hangi kollarına atılayım şimdi?



 

Resim: Egon Tschirch

  • Instagram - Siyah Çember
  • Heyecan - Siyah Çember
  • Spotify - Siyah Çember