top of page

KÜHEYLAN İLE KONUŞMALAR

sonum atlantik, sonum deniz, sonum yok.

yüzyıl olmuş gibi. içimin atlıları bir sen etmezmiş gibi,

nerede bitiyorsun sen, nereden bileyim Küheylan!

nerede başladığını da hiç bilmedim ki.

sen biliyor musun benim nerede başlayıp

nerede bittiğimi?

o gün bu gündür içim dışım nemli,

saçlarım ıslak.

ben bi’bitiremiyorum sanki bu asma işlerini!

ıslak saçlarımdan tutturup mandalları,

güneşte kuruturken yazıyorum bu şiiri.

ruhun diyorlar, senin ruhun bir kalem işi.

bir anadan değil de bir kalemden doğmuşsun gibi.

ölüm fikirlerinden boşandım!

arındım, ne kadar kulağıma fısıldanan ses varsa.

benim susmayan bir poetik hücrem var ne de olsa.

bir misk gibi bedenimde,

orada burada.

kalemimde şair bir kokulu hücre taşıdım,

on sekiz ay boyunca.